ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ

Σας παραθέτω τον ακριβή ορισμό του αυτισμού σύμφωνα με τη Wikipedia.

Ο Αυτισμός είναι μια σοβαρή αναπτυξιακή διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά.

Στην διαταραχή του αυτισμού εμπλέκονται διάφορες εγκεφαλικές δομές με τρόπο που δεν έχει διασαφηνιστεί επαρκώς. Οι δύο άλλες διαταραχές του φάσματος του αυτισμού (ASD) είναι το σύνδρομο Άσπεργκερ, στο οποίο δεν παρατηρείται καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη και τη γλώσσα, και η Εκτεταμένη διαταραχή της ανάπτυξης – Μη προσδιοριζόμενη αλλιώς (PDD-NOS), όπου διαγνώσκεται όταν δεν πληρούνται επαρκώς τα κριτήρια για τις άλλες δύο διαταραχές.

Ο αυτισμός αποτελεί μία σοβαρή νεύρο-ψυχολογική διαταραχή, που διαρκεί μία ολόκληρη ζωή και είναι συνήθως παρούσα από τη γέννηση του παιδιού. Ο αυτισμός δεν είναι ψυχιατρική νόσος, αλλά εντάσσεται στην κατηγορία των Διάχυτων Αναπτυξιακών Διαταραχών. Αυτές οι διαταραχές χαρακτηρίζονται από σοβαρά ελλείμματα σε πολλούς τομείς της ανάπτυξης, για αυτό το λόγο ονομάζονται «διάχυτες». Πρόκειται για μια αναπτυξιακή διαταραχή του ατόμου, μια διαταραχή της ψυχολογικής του ανάπτυξης. Στο πλαίσιο αυτής της διαταραχής εμποδίζεται ή δυσκολεύεται η ανάπτυξη ορισμένων ψυχολογικών δεξιοτήτων, που είναι ζωτικές για την ψυχο-κοινωνική λειτουργία και επάρκεια του ανθρώπου. Οι δεξιότητες αυτές σχετίζονται με την κοινωνική συναλλαγή και αμοιβαιότητα, την επικοινωνία και την οργάνωση πρόσφορης και σκόπιμης δραστηριότητας. Στις περιοχές αυτές, τα αυτιστικά άτομα εμφανίζουν σημαντικές δυσκολίες και χαρακτηριστικές αποκλίσεις. Ένα ακόμα στοιχείο που επιδεικνύει τη σημαντικότητα του θέματος είναι ότι πέρα από τη ζωή του παιδιού που επηρεάζεται άμεσα, αλλάζει και αυτή των οικογενειών τους, δηλαδή του ευρύτερου κοινωνικού πλαισίου.

Ο αυτισμός έχει μια ισχυρή γενετική βάση, αν και η γενετική του αυτισμού είναι πολύπλοκη και είναι ασαφές κατά πόσον το ASD εξηγείται περισσότερο από σπάνιες μεταλλάξεις ή από σπάνιους συνδυασμούς των κοινών γενετικών παραλλαγών. Σε σπάνιες περιπτώσεις, ο αυτισμός συνδέεται στενά με παράγοντες που προκαλούν εκ γενετής ανωμαλίες. Οι γνώμες διίστανται σχετικά με τα άλλα προτεινόμενα περιβαλλοντικά αίτια, όπως βαρέα μέταλλα, φυτοφάρμακα ή εμβόλια παιδικής ηλικίας. Οι υποθέσεις σχετικά με τα εμβόλια θεωρούνται ευρέως βιολογικά μη εξηγήσιμες και στερούνται πειστικών επιστημονικών αποδείξεων. Όσον αφορά τα στατιστικά στοιχεία, η αναλογία του αυτισμού είναι περίπου 1 ή 2 ανά 1.000 άτομα. Η αναλογία των ASD είναι περίπου 6 ανά 1000, ενώ η αναλογία ανδρών-γυναικών είναι 4 προς 1. Δυστυχώς, ο αυτισμός προς το παρόν δε θεραπεύεται και είναι μια ισόβια κατάσταση. Η επιστημονική έρευνα σήμερα εστιάζει στη δημιουργία ανταγωνιστών των ενδορφινών, σε μία προσπάθεια να μειωθεί το πλεόνασμα που εμφανίζεται στα αυτιστικά παιδιά. Παρόμοιες θεραπείες φαίνεται, ότι έχουν επιδράσει θετικά στη μείωση της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Η πιο κατάλληλη αντιμετώπιση, παρ’όλα αυτά βεβαίως είναι αποδεδειγμένα η ειδική αγωγή και ειδικά όταν αυτή συνδυάζεται με πρώιμη παρέμβαση, δηλαδή κατά την προσχολική ηλικία.

Ας αφήσουμε λοιπόν όλους αυτούς τους επιστημονικούς όρους με τους οποίους κάποιους συμφωνώ και με κάποιους άλλους διαφωνώ κάθετα από την προσωπική μου εμπειρία. Ας πάρουμε κάθε παράγραφο χωριστά και ας προσπαθήσουμε να την αναλύσουμε με απλά καθημερινά λόγια. Ο αυτισμός ή καλύτερα φάσμα του αυτισμού είναι όντως μία αναπτυξιακή διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά. Παρέλειψα τη λέξη “σοβαρή” διότι η σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης είναι εντελώς διαφορετική. Για να το πω απλά, όσοι αυτιστικοί ζούνε επάνω στον πλανήτη, τόσες και οι μορφές του φάσματος του αυτισμού. Κάθε αυτιστικός λειτουργεί και αντιδρά με τον δικό του τρόπο που έχει σχέση τόσο με την αυτή καθαυτή σοβαρότητα της πάθησης όσο και με εξωγενής παράγοντες (οικογένεια, σχολείο, περιβάλλον) όπως επίσης και με τον χαρακτήρα του κάθε ατόμου. Επομένως η κοινωνική αλληλεπίδραση σε ένα παιδί όπου οι γονείς του δεν μπορούν να αποδεχτούν πως το παιδί τους είναι ιδιαίτερο θα είναι εντελώς διαφορετική σε σχέση με το παιδί που οι γονείς αποδέχονται τη νέα κατάσταση και έχουν τη θέληση να “εκπαιδευτούν”, να ασχοληθούν και εν τέλει να αγαπήσουν το παιδί τους γι αυτό που είναι και όχι γι αυτό που θα έπρεπε να είναι. Για το θέμα αυτό θα ασχοληθούμε πολύ περιεκτικά σε άλλο πόστ γιατί για μένα είναι το κυριότερο συστατικό γα τη σωστή ανάπτυξη του παιδιού αυτού, τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε επικοινωνιακό επίπεδο.

Στη συνέχεια αναφέρεται πως ο αυτισμός εμπλέκεται με διάφορες εγκεφαλικές ανωμαλίες οι οποίες δεν έχουν διασαφηνιστεί επαρκώς. Εγώ θα έλεγα και καθόλου. Το θαύμα του εγκεφάλου αποτελεί μέχρι και τις μέρες μας ακόμη ένα άγνωστο και ανεξερεύνητο μονοπάτι. Όχι, τα αυτιστικά παιδιά δεν είναι τρελά ούτε περίεργα. Είναι ιδιαίτερα και χαρισματικά. Το γεγονός ότι δεν βλέπουν τον κόσμο με το ίδιο μάτι που συνηθίσαμε εμείς να τον βλέπουμε δεν τα καθιστά νευρολογικά άρρωστα. Έχουν δεξιότητες που όλοι εμείς οι “φυσιολογικοί” θα επιζητούσαμε να έχουμε. Παρακάτω αναφέρεται ο όρος “σύνδρομο Άσπεργκερ” (Asperger syndrome). Στην ουσία πρόκειται για τα παιδιά με αυτισμό Υψηλής λειτουργικότητας. Τι εννοούμε με αυτό. Το σύνδρομο πήρε το όνομά του από τον Αυστριακό παιδίατρο Χανς Άσπεργκερ, ο οποίος στην πρακτική του το 1944 μελέτησε και περιέγραψε παιδιά με μειωμένες ικανότητες ενσυναίσθησης και λεκτικής επικοινωνίας με τους συνομηλίκους τους, τα οποία παράλληλα ήταν σωματικά αδέξια. Μειωμένες ικανότητες ενσυναίσθησης…δηλαδή? Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να αισθανόμαστε τα συναισθήματα που βιώνουν άλλοι άνθρωποι, μαζί με την ικανότητα να φανταζόμαστε τι μπορεί να σκέφτεται ή να νιώθει κάποιος άλλος. Εν μέρει θα συμφωνήσω. Ναι, πολλές φορές δεν δείχνουν να αισθάνονται τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων (ή απλά δεν το δείχνουν), και σαφώς υπάρχει μειωμένη λεκτική ικανότητα. Στη συνέχεια μας αναφέρει πως η αναλογία του αυτισμού είναι περίπου 1 ή 2 ανά 1.000 άτομα. Δυστυχώς, “με το σημερινό ρυθμό, μέχρι το 2025, τα μισά παιδιά θα διαγιγνώσκονται με αυτισμό”. Αυτή η δήλωση έγινε από την Stephanie Seneff, ηλεκτρολόγος μηχανικός και ερευνήτρια τεχνητής νοημοσύνης του MIT.